Διαφήμιση

Να παραλληλίζεις τα πλεονεκτήματα ενός εμπορικού προϊόντος, με αυτά των ανθρώπων, δεν είναι απλώς γελοίο, αλλά και προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Οι διαφημιστικές εταιρίες έχουν υιοθετήσει αυτή τη συμπεριφορά, εδώ και χρόνια, σε βάρος των γυναικών. Περισσότερες από τα δύο τρίτα των γυναικών που εμφανίζονται στις διαφημίσεις, έχουν πόζες που προσβάλλουν τις γυναίκες ή παρουσιάζονται σε σεξιστικές εικόνες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι διαφημίσεις αυτοκινήτων παλαιότερα. Στοχεύοντας στο συλλογικό ασυνείδητο των αντρών, οι διαφημίσεις παρουσιάζονταν με τέτοιο τρόπο, που εκείνοι νόμιζαν ότι, με την αγορά του αυτοκινήτου έπαιρναν και την κυρία που ήταν ξαπλωμένη τσίτσιδη, στο καπό.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει τον τελευταίο καιρό σε βάρος των ανδρών, από γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας. Η νιόπαντρη της διαφήμισης, εκθειάζει τα πλεονεκτήματα του νεοαποκτηθέντος κινητού στη φίλη της, και ο συνειρμός της σκέψης, μας οδηγεί κατευθείαν στα "προσόντα"του, επίσης νεοαποκτηθέντα, συζύγου. Παράδειγμα: ο χαρακτηρισμός "μικρό" μας παραπέμπει στην ηλικία του συζύγου (τζόβενο δηλαδή), τον οποίο σύζυγο, δεν έχουμε πρόβλημα ν' αλλάξουμε του χρόνου, μόλις κυκλοφορήσουν τα νέα προϊόντα. Κινητά ή αγόρια, το ίδιο μας κάνει.
Στο όνομα μιας διαστρεβλωμένης ισότητας, εξευτελίζονται άντρες και γυναίκες και το αποτέλεσμα φαίνεται κυρίως στη νεολαία. Περισσότερο συντηρητικά από ποτέ, αγόρια και κορίτσια, εξαρτημένα απόλυτα από τη διαφήμιση, που δυστυχώς διαμορφώνει χαρακτήρα και τρόπο συμπεριφοράς.

Δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί και ΣΔΟΕ

Από τα χθεσινά νέα: Η Σαντορίνη έχει πρόβλημα ηλεκτροδότησης και το ΣΔΟΕ πήγε Ξάνθη.

Το ΣΔΟΕ, πιστό στην πάταξη της φοροδιαφυγής, κατέφθασε στην Ξάνθη, η οποία ως γνωστόν αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς του τόπου μας. Κακώς. Έπρεπε ν' αρχίσει από την Σαμοθράκη, το δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό, ένα νησί που σφύζει από τουρίστες. Να πάει στα παραδοσιακά καφενεία της Καμαριώτισσας, σ' αυτά που κάθεσαι σκας σε τσίπουρο και φαγητό και πληρώνεις 20 ευρώ με απόδειξη τα 2 άτομα.

Η Σαντορίνη με 2.000.000 εκ. τουρίστες το χρόνο, έχει πρόβλημα ηλεκτρικής ενέργειας, λόγω υπερβολικής ζήτησης. Δεν έχει φαίνεται χρήματα ο δήμος, ν'αγοράσει γεννήτριες έγκαιρα. Λευτεριά στη Σαντορίνη και στη Μύκονο λοιπόν συνέλληνες. Προτείνω οι εισφορές των ιδιοκτητών καταστημάτων, κυρίως της Β. Ελλάδος και δη της Θράκης, που έχει και τον περισσσότερο τουρισμό, να δοθούν στο ταμείο αλληλεγγύης για το πολύπαθο νησί, να πληρωθούν τα καράβια που κουβαλούν τα γεννήτριες, για να ησυχάσουμε και να μπορέσουμε και εμείς να φάμε ήσυχοι μια μπουκιά ψωμί.

Σημείωση: δεν πιστεύω να κόψατε απόδειξη στην υπουργό τουρισμού και στον άλλον - τον πώς τον λένε, δεν θυμάμαι-. Άι σιχτίρ. Συγχύστηκα πάλι. Πάω να φάω.

Μ.Μ.Μ και δικαιοσύνη

Το χθεσινό περιστατικό θανάτου ενός νέου παιδιού σε Μ.Μ.Μ. είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό και απίστευτα θλιβερό.

Από τη μία σκέφτομαι πως δεν αξίζει να χαθεί ένα παιδί για 1,5 ευρώ που δεν πλήρωσε ή για τα 20-30 ευρώ που θα πλήρωνε αν του επιβαλόταν πρόστιμο. Παρατηρώ επίσης να κυκλοφορούν σήμερα διάφορες ανακοινώσεις σχετικά με τα δικαιώματα του επιβάτη απέναντι στον ελεγκτή και τον οδηγό, όπως και στην αστυνομία. Πουθενά όμως δεν αναφέρεται η υποχρέωσή του να επικυρώνει εισιτήριο και εμένα προσωπικά μου μοιάζει σαν προτροπή να ανεβαίνω δωρεάν στα μέσα μέχρι να με πιάσουν και να διεκδικήσω τα παραπάνω δικαιώματά μου. Λες και μ'αυτόν τον τρόπο θα εκδικηθούμε το αδικοχαμένο παληκάρι..
Έτσι κι αλλιώς (κάτι που λίγοι θα διαβάσουν) αν δεν πληρώσεις το πρόστιμο, χρεώνεται το 10πλάσιο στην εφορία σου.

Από την άλλη βέβαια..αν σκεφτείς τι συναντάς κάθε μέρα στα Μ.Μ.Μ. (της Αττικής κυρίως) λες από μέσα σου "Σιγά μην κόψω και εισιτήριο". Πιστεύω πως κατά βάθος όλοι μας επιθυμούμε να υπάρξει κάποιος τρόπος ώστε να αισθάνεσαι πως είσαι Ευρωπαίος πολίτης και πάνω απ'όλα άνθρωπος κι όχι τσουβάλι με πατάτες.

Μερικοί από τους κλασικούς επιβάτες: Γιαγιάδες με καροτσάκια που σκουντάνε επιδεικτικά, επαίτες που είτε βρωμάνε είτε σου τα κάνουν πλανήτες με το μπίρι-μπίρι, ναρκωμανείς που στέκονται οριακά όρθιοι και κουβαλάνε χίλιες δυο αρρώστιες, διάφοροι ημεδαποί και αλλοδαποί που παραμονεύουν να τσιμπήσουν κανένα πορτοφόλι ή κανένα iphone (χαχα τυχερή που δεν έχω ακριβό κινητό!)..Κι αυτά είναι κάποια από τα καθημερινά φαινόμενα που -λίγο πολύ- όλοι μας έχουμε συναντήσει.

Η παιδεία μας φυσικά ανύπαρκτη και η νοοτροπία μας ίδια κι απαράλλαχτη γιατί μαθαίνουμε να ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση και να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας. Απορώ όμως, τόσα χρόνια..

Κανείς δε σκέφτηκε να τοποθετηθούν μπάρες ασφαλείας στους σταθμούς του ΗΣΑΠ; Κανείς δε σκέφτηκε να εισέρχονται οι επιβάτες από την μπροστινή πόρτα των λεωφορείων, ώστε να γίνεται έλεγχος εισιτηρίων, και να βγαίνουν από την πίσω;

Καμία εταιρία σεκιούριτι δεν διετάχθη να απομακρύνει τους εμφανώς ζητιάνους, ναρκωμανείς και φασαριόζους εφόσον είναι προφανέστατο ότι δεν έχουν εισιτήριο και καμία περαιτέρω δουλειά στο χώρο;

Κατά τα άλλα τα σκυλιά απαγορεύονται στα Μ.Μ.Μ. λες κι αυτά είναι το πρόβλημα..(Ε να μην πω τον πόνο μου κι εγώ επί τη ευκαιρία;)

Δε μπορώ να σκεφτώ πως είναι οικονομικό το θέμα. Απλά προτιμούν να μας αφήνουν σ' αυτές τις τρισάθλιες συνθήκες λες και ζούμε σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τόσο πρόβατα που συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε αφού θα μας βολέψουν σε καμία θεσούλα.

Αρνηθείτε τη θεσούλα λοιπόν και λάβετε δράση. Διαφορετικά είστε άξιοι της μοίρας σας.

Σκύλοι στις παραλίες. Γιατί όχι;;

Ως σκυλομάνα δε θα μπορούσα να μην αφιερώσω τουλάχιστον ένα άρθρο για τα αγαπημένα μου τετράποδα. Έχουμε που έχουμε διάφορα θέματα κατά τη διάρκεια του χρόνου, έχουμε και το καλοκαίρι που δεν τολμάμε να φέρουμε το ζώο μας στην παραλία, τσουπ νά'σου η θείτσα που θα αρχίσει να ωρύεται για το "κοπρόσκυλο" που βρωμίζει (;) τη θάλασσα.

Ας δούμε μερικά πράγματα, τα οποία ο μέσος Έλληνας θα έπρεπε κανονικά να σιχαίνεται και να προσπαθεί να αντιμετωπίσει:

1. Το πιο κλασικό φαινόμενο, πλαστικά ποτηράκια και αλουμινένια κουτάκια. Εκτός και εντός πολλές φορές θαλάσσης. Για να μην αναφέρω καν τα σπασμένα μπουκάλια, τα οποία προκαλούν και σοβαρά ατυχήματα..

2. Φυσικά παρέα με το καφεδάκι πάει και το τσιγαράκι. Οπότε που θα σβήσουμε το τσιγαράκι; Ναιιι! Στην άμμο! Δε μας νοιάζει που κάποιοι πατάνε ξυπόλυτοι στην άμμο, δε μας νοιάζει που τα ίδια μας τα παιδιά παίζουν στην άμμο. Δε μας νοιάζει καν που εμείς οι ίδιοι πάμε και ξαναπάμε στις παραλίες που βρωμίζουμε. Και γιατί να μας νοιάζει; Αφού θα τα καθαρίσει του χρόνου τον Ιούνιο ο δήμος και διάφοροι εθελοντές προστασίας περιβάλλοντος.

3. Θα μου πείτε που έχεις δει σύριγγα σε παραλία; Κι όμως, εδώ απ'ότι φαίνεται ο πρέζακας έφερε όλον τον εξοπλισμό. Τι; Μισές δουλειές θα κάνουμε;
Κι ας πούμε ότι τα βαριά δε γίνονται και τόσο εύκολα εμφανή. Για πήγαινε σε καμιά πολυσύχναστη παραλία να δεις τι γίνεται. Ο μπάφος πάει σύννεφο. Ε και μην ξεχνιόμαστε, τη γόπα στην άμμο!

 

4. Οκ, ήμουν συνηθισμένη να βλέπω γύφτους να βουτάνε μέσα στη θάλασσα με τις βράκες τους. Μεγάλο σχολείο η Βόρεια Ελλάδα. Αλλά σε παραλία της Αττικής που υποτίθεται πως είναι και πρωτευουσιάνοι; Δέκα-δέκα βουτούσαν με τα ρούχα. Κι ούτε ένας δεν τόλμησε να τους πει τίποτα..

5. Για τους γονείς που ξεπλένουν τα κωλαράκια των μωρών τους στο κύμα..ουδείς λόγος. Είναι γνωστόν τοις πάσι άλλωστε πως η βρωμιά του παιδιού είναι αγιασμός..
Θάλασσα είναι θα μου πεις. Ατελείωτη και ανακυκλώσιμη, οπότε άντε θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα πω ότι δε με πειράζει και τόσο αυτό.
Γιατί να το κρύβομεν άλλωστε; Κι εμείς στη θάλασσα ξαλαφρώνουμε..

Πες μου όμως ανάθεμα τα σύννεφα και τους κεραυνούς του Δία, αντί να σε ενοχλούν πρώτα όλα τα παραπάνω, ΓΙΑΤΙ σε ενοχλεί αυτό;

Πιστεύεις πως είσαι πιο καθαρός από ένα σκύλο; ΌΧΙ! Δεν είσαι!

Ένας σκύλος ποτέ δε θα κάνει την ανάγκη του μέσα στη θάλασσα.

Ένας σκύλος είναι σίγουρα εμβολιασμένος τον τελευταίο χρόνο. Εσύ πότε έκανες τελευταία φορά εξετάσεις για μεταδιδόμενες ασθένειες;

Ένας σκύλος ποτέ δε θα αφήσει πίσω του τα σκουπίδια που αφήνεις εσύ. Δε θα μολύνει τη θάλασσα και δε θα ενοχλήσει τη μεσημεριανή σιέστα σου στην ξαπλώστρα.

Ένας σκύλος ζεσταίνεται πολύ περισσότερο απ'ότι εσύ κι έχει απόλυτη ανάγκη τη δροσιά της θάλασσας.

Γιατί τόσος κομπλεξισμός λοιπόν; Φταίει γενικά η παιδεία μας και ειδικότερα στα κυνοφιλικά που είσαι έτσι; Φταίει που ποτέ δεν ένιωσες τι θα πει να φροντίζεις ένα ζώο αντιμετωπίζοντάς το ως ισάξιο μέλος της οικογένειάς σου; Φταίει που έχεις άλλα προβλήματα μέσα σου και τα βγάζεις στα ζωντανά;

Ας μου δώσει κάποιος έναν καλό λόγο που δε θέλει το σκύλο μέσα στη θάλασσα και υπόσχομαι να τον σεβαστώ. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε οργανωμένες παραλίες, αλλά σε απόμερες θάλασσες τις οποίες επισκέπτονται ελάχιστοι.

Αλήθεια, πότε θα εφαρμοστεί και στην Ελλάδα αυτό που ισχύει ήδη στην Κύπρο; Οι σκυλοπαραλίες ντε. Κάποιες παραλίες δηλαδή σε διάφορους νομούς της χώρας όπου θα επιτρέπονται οι σκύλοι. Έτσι κι εσείς δε θα μας πρήζετε με τα ηλίθια κολλήματά σας κι εμείς θα απολαμβάνουμε ελεύθεροι και ξέγνοιαστοι το μπανάκι μας παρέα με τα τριχωτά τερατάκια μας.

Ως τότε, κάνετε λίγη υπομονή. Ψυχή έχουν κι αυτά και προτιμούν τις Κυριακές να τσαλαβουτάνε μαζί μας παρά να λιώνουν στο σπίτι μόνα τους. Κι εδώ που τα λέμε κι εμείς το ίδιο!

Στη Νίσυρο..

Το παρακάτω άρθρο το είχα γράψει το Νοέμβριο του 2010. Υπήρχε στο blog ενός φίλου, το ξέθαψα και το αναδημοσιεύω εμπλουτίζοντάς το με μερικές προσωπικές φωτογραφίες.

Μανδράκι

Ένα μουντό φθινοπωρινό πρωινό του Νοέμβρη... Πάντα κάτι τέτοιες μέρες αναπολώ το καλοκαιράκι, ειδικά αυτό που πέρασα φέτος σε έναν παράδεισο του Αιγαίου, τη Νίσυρο.

Θυμάμαι ακόμα την εικόνα που έβλεπα καθώς πλησίαζε το τουριστικό καραβάκι από την Κω στην πρωτεύουσα του νησιού, το Μανδράκι. Η Παναγία Σπηλιανή να δεσπόζει στον ψηλότερο βράχο του χωριού και από κάτω να απλώνονται τα σπίτια κατάλευκα με τα γαλάζια ή τα πράσινα παράθυρά τους.

Το καμπαναριό της Παναγίας Σπηλιανής

Πριν πάμε σπίτι απαραίτητη στάση στον Αντρίκο, ένα παραδοσιακό καφενείο στην πλατεία της Ηλικιωμένης, όπου μάθαινες τα νέα από τους ντόπιους περαστικούς και γνώριζες όλους τους κατασκηνωτές της Παχιάς Άμμου. Η Παχιά Άμμος είναι η πιο διάσημη παραλία του νησιού και ίσως η ομορφότερη, ανάλογα τα γούστα του καθενός βέβαια.

Η πρώτη μου βουτιά ήταν στους Χοχλάκους, μια παραλία πίσω από το βράχο της Σπηλιανής με μεγάλες μαύρες και λείες πέτρες που δημιουργήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου. Το τοπίο έχει μια άγρια ομορφιά που σε καθηλώνει. Ο ήχος του κύματος πάνω στις πέτρες μοναδικός, σαν να χοχλάζει το νερό. Εξού και το όνομα.

Το νησί ολόκληρο είναι αποτέλεσμα ενός ηφαιστείου που το τελευταίο του ξύπνημα ήταν πρόσφατα, μόλις το 1933. Το τοπίο επιβλητικό, σε κάνει να νιώθεις μικρός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης. Από κοντά μπορείς να περπατήσεις μέσα στον κρατήρα -που ονομάζεται Στέφανος- αν αντέχεις τη ζέστη του και την έντονη μυρωδιά του θείου.

Στέφανος - Ο μεγαλύτερος κρατήρας του ηφαιστείου

Εκτός από την Παναγία Σπηλιανή, ένα άλλο επισκέψιμο μέρος στο Μανδράκι είναι το κάστρο που μου έλεγαν πως αν πάω στις 12 τα μεσάνυχτα θα δω όμορφες νεράιδες να χορεύουν. Στην ουσία πρόκειται για το σωζόμενο τείχος του 4ου αι. π.Χ. της αρχαίας ακρόπολης του νησιού.

Δυο ακόμα χωριά που έμειναν στην καρδιά μου είναι τα Νικιά και ο Εμπορειός. Τα Νικιά ξεχωρίζουν για την Πόρτα, την κεντρική πλατεία στρωμένη με ψηφιδωτά από βότσαλα, τέχνη που συναντά κανείς σε πλατείες, δρόμους και σπίτια όλου του νησιού. Εντύπωση μου έκανε το ότι σε μια μεσημεριανή βόλτα στα στενά σοκάκια του χωριού τίποτα δε διατάρασσε την ησυχία. Πλήρης ηρεμία.

Ο Εμπορειός είναι το «στοιχειωμένο» χωριό, αφού όλοι του οι κάτοικοι έχουν κατεβεί στους Πάλους, ένα εμπορικό χωριό (για τα δεδομένα του νησιού) με λιμάνι. Στον Εμπορειό οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 15-20 άτομα ακόμα και το χειμώνα. Ωστόσο, το χωριό ζει ακόμα χάρη σε δύο ταβέρνες, της Κατίνας που από το μπαλκόνι της έχεις πιάτο τον ηφαιστειακό κρατήρα και του Τριαντάφυλλου που στην αυλή του κάθε βράδυ γίνεται χαμός από τις φωνές και τα τραγούδια των παραθεριστών.

Η περιγραφή μου είναι φτωχή σε σχέση με αυτό που νιώθεις πραγματικά όταν είσαι στη Νίσυρο. Ένας προορισμός ξεχωριστός, όπου ο άνθρωπος της μεγαλούπολης βρίσκει την ηρεμία και τη γαλήνη που χρειάζεται. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους, να κάνουν μια περισυλλογή και ανασυγκρότηση του εαυτού τους. Για μένα τουλάχιστον έτσι λειτούργησε.

Χορεύτριες; Really?

Μετά τα μπουζούκια της δεκαετίας του '90, ήρθε στη μόδα το κλαμπ του 2000.
Τουτέστιν, ένας χώρος με δυνατή ξένη κυρίως μουσική, σταντάκια και ελάχιστα εώς καθόλου τραπέζια, πορτιέρηδες τύπου νεάντερνταλ που θα σε βάλουν μέσα κρίνοντας αν ταιριάζεις στην αισθητική του εκάστοτε μαγαζιού, αποτριχωμένους μπάρμαν με V που φτάνουν στον αφαλό και μπαργούμεν με μίνι που φτάνει επίσης ως τον αφαλό και μαλλί (αν τους έχει μείνει) πιο καμένο κι από τα Καμένα Βούρλα.

Οι θαμώνες είναι συνήθως 25άχρονοι ΜΑΧ και κάτι ξεχασμένοι 40-50άρηδες που πιστεύουν ότι περνάει ακόμα η μπογιά τους. Δε διστάζουν φυσικά εν μέσω κρίσης να πληρώσουν είσοδο 15 ευρώ, και άλλα τόσα για κάθε ποτό που πίνουν.
Όλο αυτό το παραλλήρημα έρχονται να συμπληρώσουν χορεύτριες -και χορευτές τα τελευταία χρόνια- που εμφανίζονται κάθε μισάωρο, κουνάνε τον κώλο τους (κυριολεκτικά μέσα στη μούρη σου) για 5-10 λεπτά και πληρώνονται και μια 70άρα για το έργο που προσέφεραν.

Αυτό που ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω είναι γιατί λέγονται χορεύτριες κι όχι στριπτιζούδες. Να είμαι εγώ άραγε η μυστήρια; Δεν ξέρω.
Είναι που όταν ακούω τη λέξη χορεύτρια το μυαλό μου πάει στην εικόνα Α κι όχι στη Β.

(Α) Χορευτής για μένα είναι αυτός που αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει, που θα το κάνει και χωρίς πληρωμή αρκεί να κερδίσει την εμπειρία και την καταξίωση. Ο χορευτής θα βρεθεί σε μία παραλία και τραγουδώντας από μέσα του θα χορέψει πάνω στο κύμα αδιαφορώντας αν τον βλέπουν ή όχι. Χορευτής είναι αυτός που θα μιλήσει με άλλους χορευτές, θα ανταλλάξει ιδέες, θα ταξιδέψει σωματικά και νοητικά, θα ζήσει ουσιαστικά μέσα απ'αυτό και θα ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος. Κι ενώ μπορώ να αναλύω για ώρες τι σημαίνει πραγματικός χορευτής....

...Ερχόμαστε στον "χορευτή" (Β). Δύο εκδοχές υπάρχουν κι εκεί λήγει το θέμα.

Η μία είναι πως το κάνει για τα λεφτά. Κι εκεί θα πάω πάσο. Ή μάλλον όχι. Εξαντλήθηκαν όλες οι άλλες δουλειές και η μόνη που έμεινε είναι αυτή; Αν δε σε ενοχλεί η νύχτα και η βρωμιά της, γίνε τουλάχιστον σερβιτόρα ή μπαργούμαν. Γίνε στην τελική η γλάστρα στην είσοδο του μαγαζιού. Βγάλε τα προς το ζην με αληθινή δουλειά κι όχι δείχνοντας τον κώλο σου.
Βέβαια, συνήθως αυτά τα κορίτσια έχουν απ'όλα τα καλά και τίποτα ποτέ δεν τους στερήθηκε. Ίσως για να γλιτώσουν από τη μίζερη ζωή τους; Ίσως για να δείξουν ότι μπορούν κι αυτές να γίνουν κάποιες; Όλα για τη δημοσιότητα και το εύκολο χρήμα. Άλλωστε τι άλλο έχουν να προσφέρουν πέρα από τέρψη ανδρικών οφθαλμών;

Η δεύτερη περίπτωση είναι να κάνει αυτή τη "δουλειά" κατ'επιλογήν. Εκεί λοιπόν αρχίζουν και περιπλέκονται τα πράγματα. Σ' αρέσει λοιπόν να ανεβαίνεις πάνω στα 12ποντα φορώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα που κρύβουν αυτά που λίγο πολύ όλες οι γυναίκες ίδια τα έχουν. Δείχνεις το κορμί σου στην πιο πρόστυχη εκδοχή του χωρίς να ντρέπεσαι κι όταν σε ρωτάνε το γιατί απαντάς πως και στην παραλία οι άνθρωποι γδύνονται. Φθηνή δικαιολογία.
Λυπάμαι μικρή μου που θα σε ρίξω από το συννεφάκι σου για άλλη μία φορά, αλλά στην παραλία οι άνθρωποι δεν κουνιούνται στα 4, δε φοράνε στρινγκ (όχι όλοι τουλάχιστον) και σίγουρα δεν πληρώνονται για να δείξουν το σώμα τους. Κάποιοι μάλιστα ντρέπονται να το δείξουν, αλλά τι να κάνεις που είναι λίγο κουλό να βουτήξεις με κελεμπία στη θάλασσα.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να χαρακτηρίζουμε ως sexy dancers αυτά τα τσόλια. Sexy μπορείς να γίνεις με πολλούς τρόπους. Dancer όμως γίνεσαι με κόπο, χρόνο, καθημερινό τρέξιμο, στέρηση, αφοσίωση, επιμονή, αποφασιστικότητα.

Υγ. Οι φωτογραφίες επιλέχθηκαν τυχαία.

Χορτοφαγία vs Κρεατοφαγία

Είδα πρόσφατα μια φωτογραφία που έδειχνε από τη μία αρνάκια σουβλισμένα κι από την άλλη σκυλάκια σουβλισμένα, χωρίς να γνωρίζω αν η δεύτερη εικόνα ήταν αληθινή ή επεξεργασμένη. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν πως όπως νιώθει το αρνάκι όταν το σκοτώνεις για να το φας, έτσι θα ένιωθε και το σκυλάκι - συμπέρασμα: μην τρώτε κρέας.

Επειδή η εικόνα με σόκαρε, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από την πολλή αρχή.

Το αρνάκι λοιπόν εξημερώθηκε πριν κάμποσες χιλιάδες χρόνια για να δίνει στον άνθρωπο την προβιά του για να ζεσταίνεται, το γάλα του και το κρέας του για να τρέφεται. Καμιά άλλη χρησιμότητα.
Το σκυλάκι επίσης εξημερώθηκε πριν μερικές χιλιάδες χρόνια για να βοηθάει τον άνθρωπο στις διάφορες εργασίες του, πχ. κυνήγι, φύλαξη των ζώων του και της δικής του οικογένειας, σύρσιμο κάρων, κτλ. Δεν εξημερώθηκε προς βρώσιν.

Παρένθεση. Κάποιοι λαοί αποφάσισαν πως τα σκυλάκια μπορούν να φαγωθούν. Δε μπορώ να κρίνω αυτή την απόφαση γιατί κι εμείς για τους Ινδούς είμαστε περίεργος λαός που τρώμε αγελάδες. Ο καθένας έχει τα έθιμα και τις παραδόσεις του.
Επίσης, κάποτε (λέγεται πως) οι προπάπποι μας και οι προγιαγιάδες μας έτρωγαν σκύλους και γάτες για να επιβιώσουν στην κατοχή. Κι αυτό το βρίσκω απολύτως λογικό.

Επί του θέματος όμως. Εμείς σαν λαός ούτε τρώμε σκυλιά (και μάλιστα είναι τρομακτικό σαν σκέψη και μόνο) ούτε μας επιβάλλει καμία πολιτικο-οικονομική κατάσταση να τα φάμε για να επιβιώσουμε. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

Ωστόσο, ο άνθρωπος έχει ανάγκη το κρέας, και φυσικά ακόμα και τα σκυλάκια μας έχουν ανάγκη το κρέας κι όχι αυτές τις σκατοτροφές που διατηρούνται για χρόνια μέσα σε μια αεροστεγή συσκευασία.
Εξηγήστε μου λοιπον όσοι δηλώνετε φιλόζωοι γιατί αντιπαραβάλλετε τη θανάτωση ενός ζώου προς βρώσιν με τη θανάτωση ενός κατοικιδίου;

Υποθέτω πως σας φαίνεται βάρβαρο να θανατώνεται οτιδήποτε έχει ψυχή και εκφράζει τον πόνο του με κραυγή. Οκ λοιπόν, αν τα φυτά μιλούσαν όταν τα ξεριζώνουμε κι αν το νερό ούρλιαζε κάθε φορά που το πίνουμε, δε θα έπρεπε να τρώμε/πίνουμε ούτε αυτά; Μήπως να μην αναπνέαμε και τον αέρα γιατί υπάρχουν κι εκεί διάφοροι ζώντες οργανισμοί; Άσε που σε κάθε ανάσα μας παίρνουμε οξυγόνο και βγάζουμε διοξείδιο του άνθρακα. Σαν δεν ντρεπόμαστε δηλαδή για το κακό που κάνουμε στη φύση..

Αστείο φαίνεται, το ξέρω. Όσο αστείο μου μοιάζει εμένα να μην καταναλώσω κρέας.

Κι αν ο θάνατος ενός οικόσιτου ζώου μοιάζει βάρβαρος τότε να σκοτώσουμε κι όλα τα σαρκοβόρα ζώα γιατί βασανίζουν τα άλλα ζωάκια μέχρι να τα φάνε.
Μην ακούσω όμως μετά τίποτα για υπερπληθυσμό των χορτοφάγων ζώων και για τη μείωση του πράσινου στη φύση.
Λέγεται τροφική αλυσίδα και καλό θα ήταν να μάθετε πώς λειτουργεί.

ps. Την επόμενη φορά που θα προσπαθήσει ένας χορτοφάγος να με πείσει με τόσο αποτρόπαιες εικόνες για τη γνώμη του, θα δεχθεί πυρά από κοψίδια και κοτομπουκιές.