Στη Νίσυρο..

Το παρακάτω άρθρο το είχα γράψει το Νοέμβριο του 2010. Υπήρχε στο blog ενός φίλου, το ξέθαψα και το αναδημοσιεύω εμπλουτίζοντάς το με μερικές προσωπικές φωτογραφίες.

Μανδράκι

Ένα μουντό φθινοπωρινό πρωινό του Νοέμβρη... Πάντα κάτι τέτοιες μέρες αναπολώ το καλοκαιράκι, ειδικά αυτό που πέρασα φέτος σε έναν παράδεισο του Αιγαίου, τη Νίσυρο.

Θυμάμαι ακόμα την εικόνα που έβλεπα καθώς πλησίαζε το τουριστικό καραβάκι από την Κω στην πρωτεύουσα του νησιού, το Μανδράκι. Η Παναγία Σπηλιανή να δεσπόζει στον ψηλότερο βράχο του χωριού και από κάτω να απλώνονται τα σπίτια κατάλευκα με τα γαλάζια ή τα πράσινα παράθυρά τους.

Το καμπαναριό της Παναγίας Σπηλιανής

Πριν πάμε σπίτι απαραίτητη στάση στον Αντρίκο, ένα παραδοσιακό καφενείο στην πλατεία της Ηλικιωμένης, όπου μάθαινες τα νέα από τους ντόπιους περαστικούς και γνώριζες όλους τους κατασκηνωτές της Παχιάς Άμμου. Η Παχιά Άμμος είναι η πιο διάσημη παραλία του νησιού και ίσως η ομορφότερη, ανάλογα τα γούστα του καθενός βέβαια.

Η πρώτη μου βουτιά ήταν στους Χοχλάκους, μια παραλία πίσω από το βράχο της Σπηλιανής με μεγάλες μαύρες και λείες πέτρες που δημιουργήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου. Το τοπίο έχει μια άγρια ομορφιά που σε καθηλώνει. Ο ήχος του κύματος πάνω στις πέτρες μοναδικός, σαν να χοχλάζει το νερό. Εξού και το όνομα.

Το νησί ολόκληρο είναι αποτέλεσμα ενός ηφαιστείου που το τελευταίο του ξύπνημα ήταν πρόσφατα, μόλις το 1933. Το τοπίο επιβλητικό, σε κάνει να νιώθεις μικρός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης. Από κοντά μπορείς να περπατήσεις μέσα στον κρατήρα -που ονομάζεται Στέφανος- αν αντέχεις τη ζέστη του και την έντονη μυρωδιά του θείου.

Στέφανος - Ο μεγαλύτερος κρατήρας του ηφαιστείου

Εκτός από την Παναγία Σπηλιανή, ένα άλλο επισκέψιμο μέρος στο Μανδράκι είναι το κάστρο που μου έλεγαν πως αν πάω στις 12 τα μεσάνυχτα θα δω όμορφες νεράιδες να χορεύουν. Στην ουσία πρόκειται για το σωζόμενο τείχος του 4ου αι. π.Χ. της αρχαίας ακρόπολης του νησιού.

Δυο ακόμα χωριά που έμειναν στην καρδιά μου είναι τα Νικιά και ο Εμπορειός. Τα Νικιά ξεχωρίζουν για την Πόρτα, την κεντρική πλατεία στρωμένη με ψηφιδωτά από βότσαλα, τέχνη που συναντά κανείς σε πλατείες, δρόμους και σπίτια όλου του νησιού. Εντύπωση μου έκανε το ότι σε μια μεσημεριανή βόλτα στα στενά σοκάκια του χωριού τίποτα δε διατάρασσε την ησυχία. Πλήρης ηρεμία.

Ο Εμπορειός είναι το «στοιχειωμένο» χωριό, αφού όλοι του οι κάτοικοι έχουν κατεβεί στους Πάλους, ένα εμπορικό χωριό (για τα δεδομένα του νησιού) με λιμάνι. Στον Εμπορειό οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 15-20 άτομα ακόμα και το χειμώνα. Ωστόσο, το χωριό ζει ακόμα χάρη σε δύο ταβέρνες, της Κατίνας που από το μπαλκόνι της έχεις πιάτο τον ηφαιστειακό κρατήρα και του Τριαντάφυλλου που στην αυλή του κάθε βράδυ γίνεται χαμός από τις φωνές και τα τραγούδια των παραθεριστών.

Η περιγραφή μου είναι φτωχή σε σχέση με αυτό που νιώθεις πραγματικά όταν είσαι στη Νίσυρο. Ένας προορισμός ξεχωριστός, όπου ο άνθρωπος της μεγαλούπολης βρίσκει την ηρεμία και τη γαλήνη που χρειάζεται. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους, να κάνουν μια περισυλλογή και ανασυγκρότηση του εαυτού τους. Για μένα τουλάχιστον έτσι λειτούργησε.